دوای جمله انسی و جنی

بود در خورد هر مرد مبارک

مبادا هیچکس زین درد خالی

که ماند از سعادت فرد و خالی

همین درد است می باید که دانی

خوشا دردا که آخر او دوا شد

تمامت رنجها را او شفا شد