نیارد نام او بردن زبانم

که برد او در جهان از سالکان گو

کسی را کو شناسش حاصل آمد

یقین دان کان رونده واصل آمد

که بس آلوده می بینم دهانم

ز من عاصی تری چندان که بینم

درین امت نباشد شد یقینم