زمانی بود اینجا ساکن و خوش

لب از هم برگشاد و گفت اسرار

چو صبح از صبحدم او خنده کرد

دگر سر را فرو برد او دراین درد

دگر آورد سر بیرون ز آتش

مرا گفتا چرا درغم نشستی

در معنی بروی خود به بستی