دگر آورد سر بیرون ز آتش

چو صبح از صبحدم او خنده کرد

دگر سر را فرو برد او دراین درد

زمانی بود اینجا ساکن و خوش

مرا گفتا چرا درغم نشستی

در معنی بروی خود به بستی

نه وقت آمد که دیگر رازجوئی