چو ما مردمان را به کس نشمرند

که چون می گسارد توانگر همی

به سر بر ز گل دارد افسر همی

به آواز رامشگران می خورند

تهی دست بی رود و گل می خورد

توانگر همانا ندارد خرد

بخندید زان نامه بیدار شاه