که ای پرهنر پاکدل سروران

بیامد بتخت کیی برنشست

چنان چون بود شاه یزدان پرست

نخستین چنین گفت با مهتران

همی خواهم از داور بی نیاز

که باشد مرا زندگانی دراز

که که را به که دارم و مه به مه