نه بس بود این که کردستیم بردار

دریدی پرده منصور مسکین

ز شوق مهر خود نی از سرکین

دریدی پرده ما را بیکبار

دریدی پرده ما در جهان تو

پس آنگه کردیم شور و فغان تو

دریدی پرده ما در حقیقت