مصرع دوم · شماره 116بکن جهدی که با تو تو نباشیشاعرعطاراثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.113ترا گر ره دهد دلدار اینجا#114بسوی خود کند پندار اینجا#115دو روزی کاندرین عالم تو باشی#116بکن جهدی که با تو تو نباشیانتخابشده117از آن ماندی بدام خود گرفتار#118که ماندی در سوی صورت به پندار#119ترا تا هستی و پندار باشد#دربارهٔ این سطرسطر شماره 116 از «حکایت» است.سطر پیشیندو روزی کاندرین عالم تو باشی→سطر بعدیاز آن ماندی بدام خود گرفتار←