پدر گر نکرد آنچ بایست کرد

کنم چشم روشن بدیدار تو

بدو گفت زر مهر کای شهریار

زبان را بدین باز رنجه مدار

ز مرگش پسر گرم و تیمار خورد

تو را من بسان یکی بنده ام

به پیش تو اندر پرستنده ام