تو را من بسان یکی بنده ام

زبان را بدین باز رنجه مدار

پدر گر نکرد آنچ بایست کرد

ز مرگش پسر گرم و تیمار خورد

به پیش تو اندر پرستنده ام

چو گویی به سوگند پیمان کنم

که هرگز وفای تو را نشکنم