کسی را که بندی ببند استوار

بدو گفت برگوی و لب را مبند

که گفتار باشد مرا سودمند

چنین گفت کای نامور شهریار

خورش بازگیرند زو تا بمرد

به بیچارگی جان و تن را سپرد

مکافات آنکس که نان داشت او