به بیچارگی جان و تن را سپرد

چنین گفت کای نامور شهریار

کسی را که بندی ببند استوار

خورش بازگیرند زو تا بمرد

مکافات آنکس که نان داشت او

مرین بسته را خوار بگذاشت او

چه باشد بگوید مرا پادشا