که تا او را بسوزانند چون عود

مراورا پاک سازم از علایق

که تا بیند بدو نیک خلایق

بیکدیگر دویدند از پیش زود

یکی برجست وبز را زود بگشاد

به پردم بست زنگش را چو استاد

دگر گفتا به پیشش کای عزیزم