غریب ملک باشی تو در این دم

یکی برجست وبز را زود بگشاد

به پردم بست زنگش را چو استاد

دگر گفتا به پیشش کای عزیزم

جهت آنکه بشهر مایکان زنگ

بپای اسب می بندند خود تنگ

بر آن پر دم چرا بستی تو این را