جهت آنکه بشهر مایکان زنگ

به پردم بست زنگش را چو استاد

دگر گفتا به پیشش کای عزیزم

غریب ملک باشی تو در این دم

بپای اسب می بندند خود تنگ

بر آن پر دم چرا بستی تو این را

ندانستی تو خود آیین زین را