ندانستی تو خود آیین زین را

جهت آنکه بشهر مایکان زنگ

بپای اسب می بندند خود تنگ

بر آن پر دم چرا بستی تو این را

چو بشنید این سخن آن مرد عیار

نظر اندر عقب کرد او چو پرکار

بدید او که بزک را برده بودند