چو بشنید این سخن آن مرد عیار

بپای اسب می بندند خود تنگ

بر آن پر دم چرا بستی تو این را

ندانستی تو خود آیین زین را

نظر اندر عقب کرد او چو پرکار

بدید او که بزک را برده بودند

به او این شعبده خوش کرده بودند