به کسری سپردش همانگاه شاه

مباد اندرین نامور بارگاه

ازان دین جهاندار بیزار شد

ز کرده سرش پر ز تیمار شد

ابا هرک او داشت آیین و راه

بدو گفت هر کو برین دین اوست

مبادا یکی را بتن مغز و پوست