غریوی اوفتاد اندر خلایق

نهاد اندر میان دیدهاش باز

برویش بوسه داد آن خداوند

چو سود ای دوست چون جان رفت از بند

که مرد آن اسود درویش عاشق

خلایق جملگی گریان بماندند

در آن راز عجب حیران بماندند