که با داد ما پیر گردد جوان

به کام تو گردد سپهر بلند

دلت شاد بادا تنت بی گزند

به موبد چنین گفت نوشین روان

به گیتی نباید که از شهریار

بماند جز از راستی یادگار

چرا باید این گنج و این روز رنج