مرا شوریست اندر عالم جان

که یک شب بود در پیشش دو عالم

مرا شوریست در سر بی نهایت

که گفتم راست ناید در حکایت

که از هر ذره پیدا است طوفان

ز درد عشق جانم جان جان شد

نمود صورتم هر دوجهان شد