جهان جان طلب در کل احوال

بگو ای دل که آخر می چه بودت

جهان جان طلب بگذر ز هستی

که چون هستی رها کردی برستی

رها کن بعد از این هم قیل و هم قال

بمیر از خود تو و صورت برافکن

که خورشید است در آفاق روشن