نمیدانست او افتاد ناگاه

ز خود بینی که کرد او دور شد باز

ستد او را ز جای عزت و ناز

ز خود بینی بسر افتاد در چاه

ز خود بینی دون چه بماندست

چو عکسی بر سر اینره بماندست

از اول بود در عزت و ناز