که خشکت لب شدست و دیده تر شد

اگرچه سر حال و قال داری

که اینجاگه عیان اغلال داری

که همچون تو مصیبت دیده ترشد

تو داری درد عشق و راز جانان

تو داری سر شوق و طوق اعیان

ز طوقت هست شوقی در خرابات