تمامت انبیا و صفت بگفتند

که دیدستم عیانت مر یکی تو

چو ذات تو قدیم و لایزالست

زبانم اندر اینجا گنگ و لال است

بجز جوهر ز انوارت نسفتند

همه حیران تو بهر خطابی

که تو بنمایی ایشان را عتابی