که برخیزد ز ره باری غباری

تو بار عشق چون اینجا کشیدی

یقین میدان که کام دل رسیدی

بکش مانند مردانش تو باری

شود پیدا جمال بی نشانی

نماید بود کل در تو نهانی

چو شیطانست بر امید رحمت