که جانان دم به دم دیدار خود دید

بجز جانان نمیگنجید پیشش

کجا گنجید اینجا کفر و کیشش

ز روح و راحت محبوب خوش دید

چنان بد آدم از ذوق وصال آن

که پیشش بود گوئی مر خیال آن

خیالی بود پیشش لیک بیخویش