عجائب مهرههائی باخت آنجا

چنان میخواست آن ملعون غدار

که آدم را کند ز آنجاه آوار

بهر چاره که او هر ساعت آنجا

که تا فرصت بآدم او بیابد

پس آنگاهی سوی آدم شتابد

چنان گردان شده باوی عجب یار