که تا فرصت بآدم او بیابد

که آدم را کند ز آنجاه آوار

بهر چاره که او هر ساعت آنجا

عجائب مهرههائی باخت آنجا

پس آنگاهی سوی آدم شتابد

چنان گردان شده باوی عجب یار

که بد ابلیس اندر رنج و تیمار