سراز رفعت باوج آسمان داشت

بدش آدم چو شاهی خوش نشسته

نظر میکرد مر ابلیس خسته

که آدم عز و قرب لامکان داشت

ز رفعت نور محض و جان جان بود

که جنات اندرو کلی نهان بود

بصورت بود آدم نور عالم