چنان دیدم که آدم را زبونست

دمی دیگر ز جنات مرانم

تو پیوستی نمود لعنت من

بکردستی بخود تو نخوت من

که اسرار توام خود رهنمونست

مرنجانم در اینجا گه بزاری

که تاآدم خورد گندم بخواری