مرنجانم در اینجا گه بزاری

بکردستی بخود تو نخوت من

چنان دیدم که آدم را زبونست

که اسرار توام خود رهنمونست

که تاآدم خورد گندم بخواری

ورا اینجا زجناتت برون کن

دگر زهره ندارم تا که چون کن