درونش پر خروش و عین قربت

چو زیر عشق او را دردم آید

از آن دم یادش اینجا زادم آید

که آدم چون برون آمد ز جنت

شب و روزش نبد جز ناله و درد

بمانده در میان دهر او فرد

سماع درد و زیر شوق جانش