شب و روزش نبد جز ناله و درد

از آن دم یادش اینجا زادم آید

که آدم چون برون آمد ز جنت

درونش پر خروش و عین قربت

بمانده در میان دهر او فرد

سماع درد و زیر شوق جانش

همی زد در درون جان نهانش