ز رسوائی کنون طاقت ندارم

منم، تو عالم سری و ستار

بدی کردم بپوشان سرم اینجا

که در درگاه تو هستیم رسوا

که سر در حضرت جانان برآرم

ز رسوائی مرا طاقت شده طاق

که در درگاه تو ماندم چنین عاق