دریغا رنج بردت ضایع آمد

وجودت ناگهی عین عدم شد

دریغا هست عقل و هوش و رایت

از آن او میبرد جائی بجایت

تو را از تو عجب دنیات بستد

نمیدانی که چون باشد سرانجام

که بشکسته شود ناگاهت این جام