تو را از تو عجب دنیات بستد

دریغا هست عقل و هوش و رایت

از آن او میبرد جائی بجایت

دریغا رنج بردت ضایع آمد

نمیدانی که چون باشد سرانجام

که بشکسته شود ناگاهت این جام

اگر مرد رهی اول ببین باز