که مردان ره از هرچه گذشتند

شدی عطار اندر خود گرفتار

گذر چون کرده بودی بازگشتی

مکن رجعت ز هرچه بازگشتی

نه چون مرغان بیهش بازگشتند

ز جان و دل گذشتی تو بیکبار

ز آب و گل گذر کردی بیکبار