چو تو سر بر زمین هر دم نهی تو

که از نفس طبیعت در غروری

ز نفس صورت اینجا خود چه دیدی

که جز رنج و بلا چیزی ندیدی

کجا داد خداوندی دهی تو

چومردان باش اندر عین طاعت

که تا بیرون شوی کل از شقاوت