ترا پندار خواری مینماید

که سرگردان شدی از طبع ناخوش

ترا پندار گمره کرد اینجا

ندانستی ز سر اوهویدا

چو گوئی دمبدم اینجا رباید

تو پنداری که هستی در خوشی تو

چه میدانی که عین آتشی تو