تو پنداری که هستی در خوشی تو

ندانستی ز سر اوهویدا

ترا پندار خواری مینماید

چو گوئی دمبدم اینجا رباید

چه میدانی که عین آتشی تو

بگردت آتش سوزان گرفتست

از آن جان و دلت اندر گرفتست