اگر بیخ حنظل بود تر و خشک

که گر شادی از مرگ هرگز ممیر

پسر کو ز راه پدر بگذرد

ستم کاره خوانیمش ار بی خرد

نشاید که بار آورد شاخ مشک

چرا گشت باید همی زان سرشت

که پالیزبانش ز اول بکشت