چرا اینجا چنین ماندی تو تنها

گذر کن زود تو بینی تو خانه

که افتادی میان صد بهانه

چو داری خانه نامی در اینجا

تو با جان مرهمی کن تا توانی

که جان بنمایدت راه نهانی

تو با جان مرهمی کن ای دل خوش