تو با جان مرهمی کن تا توانی

که افتادی میان صد بهانه

چو داری خانه نامی در اینجا

چرا اینجا چنین ماندی تو تنها

که جان بنمایدت راه نهانی

تو با جان مرهمی کن ای دل خوش

که تا بیرون شوی از عین آتش