که از دانش برتو ران برترست

ازین دست خوارست بر ما سخن

ز کردار ایشان تو دل بد مکن

مرا بیم و باک از جهانداورست

نباید که شد جان ما بی سپاس

به نزدیک یزدان نیکی شناس

مرا داد پیروزی و فرهی