فنا شو تا بقای ما بیابی

بر خورشید رویم مانده غره

نمانی همچو شبلی مانده مغرور

که افتادست هم نزدیک هم دور

پس آنگه سوی ما بیخود شتابی

فنا شو تا لقایم باز بینی

حقیقت جملگی را راز بینی