نمانی همچو شبلی مانده مغرور

که تا گردی بیک ره ناپدیدار

بسوزان خویشتن مانند ذره

بر خورشید رویم مانده غره

که افتادست هم نزدیک هم دور

فنا شو تا بقای ما بیابی

پس آنگه سوی ما بیخود شتابی