که اینست رسم سرای سپنج

بگویش که شد زین جهان نوش زاد

سرآمدبدو روز بیداد و داد

تو از من مگر دل نداری به رنج

مرا بهره اینست زین تیره روز

دلم چون بدی شاد و گیتی فروز

نزاید جز از مرگ را جانور