چو بنشست می خوردن آراستی

می و رود و رامشگران خواستی

بر او بران گاه آرام و ناز

نشستی یکی تیزدندان گراز

وزان جام نوشین روان خواستی

چوخورشید برزد سر از برج گاو

ز هر سو برآمد خروش چگاو