که ماندستی چنین در فکر نخوت

شدی یکبارگی درخوف مجروح

شدستی بی نمود قوت روح

کجا راهی بری آنجا بحضرت

ترا این فکر دنیا خوار کردست

ز حق یکبارگی بیزار کردست

دلت در تنگنای غم بماندست